Demişya kleist: “ruhum öyle yaralı ki neredeyse burnumu pencereden dışarı çıkardığımda, güneş canımı acıtıyor”
yalnızken , çevrende zarar verecek kimse yokken ne kolay bunalmak,
etrafında senin bu halinden etkilenen birileri varken ise ne kadar zor. sıkarsın kendini
bir birikinti oluşur, kokan kendine ve çevrene rahatsızlık veren .
kendin önemli değilsindir aslında
ama sevdiklerin
öfke
büyür
büyür
nasıl başedilir ki…
dışarda gizlersin içerde çıkar.
ne lazım ki ,
birşeyler yapmak lazım en iyisi
farklı birşeyler örneğin bir ranza….