Demişya Kleist: “ruhum öyle yaralı ki neredeyse burnumu pencereden dışarı çıkardığımda, güneş canımı acıtıyor”
yalnızken, çevrende zarar verecek kimse yokken ne kolay bunalmak,
etrafında senin bu halinden etkilenen birileri varken ise ne kadar zor.
sıkarsın kendini
bir birikinti oluşur, kokan kendine ve çevrene rahatsızlık veren.
kendin önemli değilsindir aslında
ama sevdiklerin
öfke büyür büyür
nasıl başedilir ki…
dışarda gizlersin içerde çıkar.
ne lazım ki, birşeyler yapmak lazım
en iyisi
farklı birşeyler
örneğin bir ranza….